سنگینم . انگشت های لجبازم، هنوز هم که هنوزه مشتشون رو وا نکردن. از حس خشم خالی نمی شن .  و گاهی دو دستم گره میشن زیر گلوم و خفه ام میکنن. دارم زور میزنم نفسم از ته حلقم بالا بیاد.تا حداقل با لکنت زبونم که شده بگم"هی یه نفسی میاد و میره". گاهی تا سر حد جنون ، خندیدن و شاد بودنم رو نمیفهمم!حتی یه شکلات ساده برای بک لحظه تموم دنیای من میشه. امروز از اون روزها بود که همه چیز با من سر جنگ داشت. از در لعنتی اتاق  بگیر تا فکرهای احمقانه ام.

یک نفر به من سرمشق مبارزه بدهد.همین.

خیلی جاها باید سکوت کرد.باید نشکست.باید نگاه کرد و پوزخندی زد به اندازه ی حماقتت.حماقتی که هیچکی نمیفهمه جز خودت! بقیه لبخند میزنن،تایید میکنن،گاهی هم تعریف میکنن،و تو همیشه مجبوری بگی که خوشحالی هستی-خدا،خدا،خدا شکر،شکر که من هستم، وجود دارم،زنده ام هرچند زندگی کردن را بلد نباشم!-این یعنی بلدی،یعنی کفر نمیگی،یعنی بلد نیستی کافر باشی.یعنی ادمی . از رو نقاب صورتتون متنفرم،هر چند خیلی وقته،این نقاب رو صورت خودمم سنگینی میکنه! 

من انسان رو باور ندارم و انسان و انسانیت رو.همین.  

گیرم که در باورتان به خاک نشستم و ساقه های جوانم از ضربه های تبرتان زخم دار است با ریشه چه می کنید ؟! 

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای ُپرواز را علامت ممنوع می زنید با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟!
گیرم که می زنید گیرم که می برید گیرم که می کشید  

                                                                          با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟ 

مررررررررگ 

             بـــــــــــــــــــــــــــــر 

                                        دل  

                                             سنگی تان ....